Öldüm İşte

Öldüm nihayet, öldüm işte

Gözlerimi açtım zifiri karanlığa

Karanlığa... Sadık dostuma, can yoldaşıma

Yoklukta var olmayı öğreten tek arkadaşıma

Öldüm nihayet, öldüm işte

Seyrediyorum dünyayı omuzlar üzerinde

Tabutun ölüm kokusu doluyor ciğerime

Elden ele taşınan bir hayat akıyor yüreğime

Öldüm nihayet, öldüm işte

'İyi biliriz', 'yazık oldu' yalanlarını geride bıraktım

Ölmediğine sevinen yalancı gözlere baktım

Boşuna yorulmayın; yalanı, riyayı öldüğüm gün yaktım

Öldüm nihayet, öldüm işte

İşim olmaz artık, ne aşkla ne sevgiyle

Buluştum toprağın sesiyle ve bereketiyle

Bir kefen ve bir yalnızlık kaldı benimle

Öldüm nihayet, öldüm işte

Mezarımın üzerini örter; soğuk ve gece

Her şey yalan, gerçek olan 'ölüm' o da iki hece

Burada zenginler fakir, devler sanki bir cüce

Öldüm nihayet, öldüm işte

Hayatın verilemeyen hesabı düşmüyor ki yakamdan

Burada sorular cevaptan zor, cevaplar sorudan

Yokluğuma alışın ve Fatiha okuyun arkamdan