Ölen Kedilerimin İlkbaharı

İlkbahar geldi dediler,

Buraları terk edip giderken,

Gri urbalı,

Bulut gözlü süvariler.

Onlara sordum:

Nerede kaldı

Yüce Işığı Taşıyan Süvariler?

Bilmiyoruz dediler.

Bilmiyoruz.

Ama ardımızdan geliyor

Altın elbiseli,

Gri gözlü, Odrisyalı

Süvari Traklar.

Kazanılıp,

Kaybedilmiş

O İlkbaharlar.

Saçmalayan şairlere

İnat, bayraklarını açıyor

Tüm bulutlar.

Belki şu anda,

Çok ama çok uzaklardan gelen

Huzarlar,

Irak tepelerden

Bize bakıyorlar.

Belki şu anda,

Kartal kanatlı Akıncılar

Macar Ovaları ‘ndan

Geri dönüyorlar.

Tunca bakıyor

Onlarca toza dönüşmüş

Atlıya.

Meriç bakıyor,

Yüzlerce toza dönüşmüş

Atlıya.

Arda derin uykuda.

Gri giysili atlılar da

Geçip gidiyor buralardan,

Tozlaşan bedenlerini

Bırakıp da artlarında

Meriç'in kıyısından

Bakıyorum onlara.

Meriç'in kıyısından

Bakıyorum onlara.

Haykırmak istiyorum,

Tüm bulutlara

Ve coşkusunu

Yitirmesin diye

Tüm ırmaklara.

Oturup da

Meriç ‘in kıyısına,

Bakıyorum

O yüzlerce

Geçip giden

Atlıya.

Edirne suskun.

Edirne sessiz.

Edirne yalnız.

Oturup da

Meriç ‘in kıyısına,

Bakıyorum

O yüzlerce

Geçip giden

Atlıya.

Edirne suskun.

Edirne yalnız.

Seyrediyor yıkık duvarlarıyla,

Yok olmuş Saray.

Seyrediyor kırık taşlarıyla,

Yok edilmiş mezarlıklar.

Geçip gidiyor gözlerimiz önünden,

Tozlaşan sancaklarının ardında

Yol alan

Onca, uzun, upuzun alay.

Belki şimdi geldi İlkbahar.

Çünkü önümden

Az önce

Geçti,

Son gri urbalı

Adam da.

Şu an belki İlkbahar.

Ama gözlerimi kaplıyor,

Kasvetiyle kara bulutlar.

Şu an belki İlkbahar.

Ama ruhumu sarsıyor,

Keskin,

Acı rüzgarlar.

Şimdi İlkbahar!

Nerede kaldı,

Bize ilk muştuyu verecek,

Altın kaplamalı arabalarıyla

Ölümsüzlüğe koşan

Odrisyalı savaşçılar,

Ya da,

Macar Ovaları 'nda

Ölüme

Meydan okuyan,

Kartal kanatlı

Akıncılar!..