Ölgün Aşk Suflesi

Us uykusunda uyuyan sükût

Susku kaçkını diplere çektiğim

Aşkın perdesi, karar kılan makam...

-Ay vakti dokunuş-

Gece çizilirdi yıldız, yıldız...

Suyun onulmaz hükmü

gözde ağlar hicaz

/ ... /

Öpmeyi unutmuş dudaklarda aranan

-Di/li geçmiş-

Deniz dalgası saçların şimdi mehtap

Bak!

-Yine o zaman-

Birbirinin üstüne dökülen yüzümüz

Göğsünde açan yakamozlar, düzensiz ritminde çoğalıyor

Ilgıt ılgıt meltemi saklayan pırıltılı çırpınışlarına

Bizi yansıtıyor öylece!

-Sakin- sessiz-

Ah!

Unuttuğum ne varsa

Gözlerimin içinde

İki uçurum

Nefes ve düş neyi hatırlatır ki

/Utangaçlığım ellerime vursa

Avuçlarımda yaz yangını çıkar.../

Dokunma!

Karaltıların arkasında diz çöken gölgeler gibi

Dağıt tenimi kahırlı seyyahların çığlığına

-Tuz değil tat! Bu tat-

Tozu dökülen meleklerin aşkına

Şafağı kara olan aydınlıklarıma serpiştirip -durma -

Sadece geceler boyu uzak, kokunu uzat

Hiçliğin derinlerine, birbirlerine değmeyen karanlığın izlerinde

Yalnızlık çiçeği açsın

Ben koksun...

Hülyası duvara çarpan rüzgâr

Esmeyi unuttu

Tanrı efkârına denk

Nereden baksam duman

Hangi yüreğe uğrasam tenha

Söylediğin göbeği taşla kesilmiş ölü aşk suflesi

-Hatırlamak ya da hatırlamamak-

Küllerinde kıvılcım yanılgısı

Geceme yıldız döken ay karası

İçi geçmiş ateşin son aleve sarılışı

Bitirdiklerimizle gider tekrara

Bu gün kamaşma, yarın karmaşa

Küçük, küçük küçülür parıltılarına denk

Aşk hatırlatır kendini sen olmasan da

-Tutsam yanar, bıraksam sıcağını arar-

Dedim ya!

...

Ateş kör döner yanınca suya...