Olmamış Aşka Ayrılık Biçtik

/ Sen başka gömleklere düğme olduğundan beri,

İki yakam bir araya gelmiyor artık!... /

Doğmamış aşka ayrılık biçtik

Biz yine açıkta kaldık

Doğmamış çocuğa don biçecek kadar emindik kendimizden

Bu yüzdendi ilk fırsatta kollarımıza atılmamız

Aşkın doğmayacağını hesaplamadan sevdalandık

Biz yine ayrı kaldık

Pantolonun tek bacağı kadar ayrı

İkinci bacağının olmayışı kadar eksik

Düğmelerin yokluğu gibi

Bu yalnızlık

Üşüyorum gömleğimin düğmesinin düştüğü yerden

Tutunacak bir el

Saracak bir sıcaklık bekleriz

Gömleğimizin iliklenemediği zamanlarda

İki yakamızı bir araya getiremeyecek kadar beceriksizdik

Hayat denilen bu yerde

Usta olamadık

Dahası çok gömleğimiz de olmadı

Üzerimize giydiklerimizden başka

Giymeyi de beceremedik ya

Kimisi bol durdu

Kimisi hiç olmadı

Yakıştı bazen

Yakışanlar da üzerimize olmadı

Bilindik hayatlarımızı

Bilinmedik acılarla birleştirecek kadar acıların çırağı olduk

Yine beceremedik bir bedende tek gömlek giymeyi

Yine açıkta kaldık

Doğmamış aşkımız kadar

*

Doğan güneşi bile paylaşamadık

Yarını bölemedik ortadan ikiye

Bölmeye ne gerek vardı ki?

Biz iki ayrı kentte birleşemeyen iki deniz kıyısıydık

Kumlarımızdan tanıyabilirdik birbirimize

Denize salsak kumlarımızı

Belki birleşirdik

Doğmamış aşka ayrılık biçerken

Ayrı sokaklarda etrafını aydınlatmaya çalışan

İki ayrı lamba gibiydik

Etrafımızı aydınlatırken

Işığımızdan olduk

Biz hiç aydınlatamadık birbirimizi

Bir çocuğun attığı tek taşla vurulacağımızı hesaba katmadan

Arada bozulan, yanıp sönen

Ayrı sokaklarda aynı ışıkla aydınlatan

İki ayrı, beceriksiz sokak lambasıydık

Çocukların attığı taşa denk gelir gece yarısı

Belki bambaşka bir şehirde

Bambaşka bir denizde birleşir yeniden kumlarımız

Cinayetlerimizin failini ararken

Aynı bedende suçluyu buluruz

Ayrı acılarla sızlanırken

İki ayrı bedeniz artık aynı yaralarda

Her sabah aynı yaralarla yıkanırız

Aynı tondaki kırmızıya boyanırız

Ayrı sokaklarda mutluluğu bulmayı umarak ararız

Bir katil kurşun çıkar sonra vuruluruz

Aynı yerden, aynı silahla

Biz ayrılık biçtiğimizle kalırız

Başlamadan biten sevdalara ağıtlar yakarız

En temiz cinayet değil midir aslında

Yaşamadan ölmek?

Başlamadan bu yüzden biteriz

Yaşamadan aşık oluruz

Aşık olmadan ayrılırız

Olmamış aşka ayrılık biçerken

Kalbimizin açıkta kalacağını bilemeyiz

İki Ekim İki Bin On İki 11 00