Ölmeden Çürümek

elbet bir gün susacağım,

kendi sesime boğularak.

bu tıkabasa yalnızlık

öldürüyor beni —

ruhumun paslı menteşelerinde

inliyor kapılar.

yapmacıktan da olsa gülmüyor artık

cemal-i harabım,

aynalar bile usanmış benden,

aksimi kusuyorlar suratıma.

küllerimi biriktiriyorum,

her nefeste biraz daha eksilerek.

içimdeki çocuk

çoktan kör olmuş gökyüzüne,

artık yıldızları dinliyor

ışıktan değil, sesten tanıyor.

ne zaman bitecek

cehennem azabım —

zamanda nabız yok,

saatler de kan sızdırıyor kadranlarından.

ben hâlâ buradayım,

ölümün provasını defalarca yapan

bir gölge gibi.

dinliyorum

hatıralarımdan silinişini