Ölmeyeceğim Bu Şiirde

Ölmeyeceğim bu şiirde, ancak;

İspat edeceğim yaşamadığımı.

Çayıma kaç ilkbahar karıştırırsam karıştırayım,

Geçmiyor damağımdan

Kış günlerinin kekremsi tadı.

Sonra bir başlıyorki ruhumun kulvarında

ümidin bitişi, koşmaya.

Daha gecenin sonlanmasını beklemeden

söndürülen lambalar gibi gençliğim,

Yakıyor ölgün ışığını hayata,

Yeşil ışığını ise pek çok kez intiharlara.

Sırrı dökülmüş bir aynaya benzeyen

bu biçimsiz,

bu sırnaşık yalnızlığa ne demeli?

Bu bir acayip yalnızlık

nereye baksam gösteriyor beni bana.

Tanrı'nın dudaklarından çıkan bir gürültü mü

bu şiddetli sessizlik

aksine; ben mi sağırım cennetin kuşlarına?

Doğmasına mani olamadığım bebek hisler

ve koynunda kafamın,

beslediğim yılan düşler.

Yaşadıklarımı bütünüyle açıklayacak

bir kelimen var mı

benim için

şiirlerinde?

Bulunmaz olmuş merhemim

Ülkenin dört bir yanında,

dünyanın köşe bucağında.

Yıkılıp üzerine apartman dikilen gecekondular

dizmişim hayallerimin

siyah rafına.

Raf düşmüş, kırık hayaller ve elemin çökeltisi

kalmış

içimdeki kadınların bedenine.

Kendimi kundaklayıp fidye istemişim

annemden,

babamdan, dostlarımdan.

O zamandan beridir esir kalmışım

sahipsiz,

özetle piç,

hiç kimsenin uğramadığı bu demir parmaklıklı

zamanda.

Azılı geçmişim,

Üzerimden geçmişlerim

ufak bir çocuğun koluna sürdüğü sümük gibi;

Bir cinayetin yok edilmiş delilleri.

Ne kolumdan çıkıyor bu leke,

ne de kalbimi uykusuz bırakmıyor bir gece.

Aşk ve travma,

Koluma girmiş bir bando takımı;

Dudaklarımı kan içinde bırakıyor

kemanın yayı,

bazen ise trampet dövülüyor sırtımda.

Ve siz bunu dinliyorsunuz göklerden gelen bir şarkıymış gibi,

Tıpkı şairlerin İstanbul'u dinlediği gibi...

Ölmedim bu şiirde ancak,

Nihayet ikna oldunuz yaşamadığıma..