Ölmüşüm Gibi Davran

Ölmüşüm gibi davran;

Mesela, bir halk ozanının cenaze alayı

geçerken

taşranın dar topraklarından;

Köylünün dizinde dövülen siyah yası

Saçlarıma benzetip,

Kopuzunda sağular yak ardımdan.

Ya da hiç olmadı, gölgemi gördüğün an

Güneş batıncaya dek

Arap kızı misalî bakmayıver

perde aralığından.

Kapı eşiğindeki çingene seslenmişti

avucumdaki

aşkın izdüşümünü;

Turkuaz, eflatun, mor...

Ayrılıklar görmüştü; kuru. Kuru olduğu için

renk kundaklar

gök kuşaklarından.

Fakat hangi ayrılık kaçabilirdi ki

siyah-beyaz yazgısından?

Dağların eteğinde ilkelce yaşadığımız aşka

şahitlik eden

kuzuların şarkısını;

sessizlikten gelen travmatik

bir rüya san.

Başka bir deyişle; beni hatırladığın an

hep

ölmüşüm gibi davran.

Öyle yağmurlar dökülecek ki yanaklarına;

Erken gelen bir sonbaharı

hatırlayacaksın.

Kamelyanın yaprakları bile solmadan daha

Soldurduğun kadının

Darağacı çöplüğüne malzeme oluşuna

Sen-

tanık olacaksın.

Ve ne zaman sürsen ayaklarını tren istasyonuna;

Baktığında el sallayan analara,

Benzeteceksin onları;

Ellerimi aşk hapishanesinden kurtaran

af yasasına.

Bir yerlerde, bir vakit, akciğerim soluk sunacak

olsa da yaşamın ağzına

Ben hiç

yaşamamışım gibi davran

neş'eli anılarımız, kapını zorladığında.

Düşün ki;

Aşk kalmamıştı

aşık olma sırası bize geldiğinde.

Düşün ki;

Aşk bize satılamayacak kadar pahalı,

Biz onu

satın alamayacak iki yürek;

defoluduydu yazgısı.

Ve düşün ki;

Dudak dudağa yazdığımız her şiir,

nefes kaybı yaşadığımız

her gece,

Ve aşırı dozda Tanrılaşmak gibi

her ağlayışımız

gözgöze,

Trajikomik bir filmdi; rekor kırmıştı gişende.

Bir yerde, bir zaman

Ben

çoktan ölmüşüm gibi davran.

Yapabildiğim en iyi şey bu zîra;

Sen akıp giderken

benden sonra

öteki bir kadının damarlarından.