Ölü Bir Aş/ı/kın Gecesinden

Buhurdanlığın ucundan damlıyor

Hüzün tanecikleri

Katre katre..

Damıtıyor kör bir aşık

İçkinin en tatlısından

Sevgilinin öpüşlerini

Bir ipek böceği çıkıyor kozasından

Ölüme kanatlanıyor sessizce,

Kimsesizce...

Alevlerin ateşli dansında yok olmaya....

Gözlerine katran karası

Mil çekmiş bir kadın

Sağıyor sol göğsünden

Acının her türlüsünü .

Emziriyor kuzguni geceyi.

Yokluğunu doğururken

Sabahın ayazında sancılı ve

Kanlı elleriyle

Toprakla yıkarken tenini

Kazıyor cesetinin mezarını

Ve ...

En imkan/sızısının

İnfazının hükmünü veriyor ...

Oysa ki ölüm ört(e)mez aşkın yüzünü ...