Ölü Güvercinler Sokağı

denizdir çingene acılarımın senden gelmişliği

soğuk bir yola çıkma düşüyle yağmura yakalanık

göğün pelerini gibi bulutlar savrulurken kapanmışlığında

gözlerimden dökülen inci çiçeklenişinin deli poyraz

kar dolu bir kuyuda hapisliğimdir bu alem

cayır cayır yanıyorum içinde dört nala kısır döngülerin

kalsam apaçık bir uzaklık ölsem yapyakın

hangi kıyılarında saçlarım ağardı bilsen hasretinle süslü

hangi üşümeleri eskittim ten kokulu anılarından kalma

ödünç yazların acımtrak şıklığında ağlamak dileyerek gelişine

kıyılarından öteye dokunmadan gitmeyeceğim

pencerensiz bir evin şoseye yakın ölü güvercinler sokağına

ve yeni üşümelerde güleç yüzlü kendi yazlarımız olacak

gıcır gıcır bir sonsuzlukta eskiyecek tarih

an be an değişik alevler soluyacak aşkın tanımsız rengi

kalbimdeki limanda ışıklar güneşli ve sakin

bizim için