Ölü Kuşlar Senfonisi
Özgürlük;
Kuru bir toprağın suyla nikahı gibi!
Tepesinde gelin çiçekleri halayıdır...
Ah!
Fermanım;
Kanadını ırgalasa şu rüzgar
Sana açılacak tüm kapılar
Ve izbe yolculuklar düşer
Bu gezgine yeniden...
Bu güneş;
Buzdan öfkelere gebe
Sıcak yorgan serer titrek anılara
Bu rüzgar;
Savurur demlerini yeniden
Hasret bekler bir pencere buğusu
Bu yağmur;
Tüm kirleri yıkar ardından
Ölü kuşlar senfonisi bu çığlık
Haydi;
Saymayalım benden kalanları
Senin olsun bu kalp kırığı
Acıların kabuğuna küf düştü
Sarmak vardı iki dirhem yarayı
Şimdi;
Öfkeler büyütüyorum aşkımıza
Böyle yanmamıştı avurtlarım
Bal yerine zehir ezer dudaklar
Saçlarından sürüklenen hasretin
Tamamdır;
Ayrılık çanları bu ikimize
Bende dolan miadına acırım
Senden kalan düşlerime bir çizik
Tekrar gel!
Ölü kuşlar emzirirken doğayı
Üstümüze nikahlansın bu toprak
20.01.2011