Ölü Yürekler Sarnıcı

Sonra kalbimi kristal bir vazoda

yapayalnız çürümüş buldum

dedim ki sen olsa olsa gözlerden uzak

eskilerde kalmış bir sevgiliydin

tarihin o loş odalarında yahut

kızıl menekşe tarlalarında ağlarken bulduğum

unutulmuş zamanların kurutulmuş nane kokusu

demem o ki bunca zamanın ardında

üzerimde yalnız ve yalnızca ahın kaldı

uzunca bir zaman kaybettiğimi sanmıştım

oysa kırk zamansız kilidi açmaktan

kırık kalplerimize ulaşamadığım yolların

mekansız kelepir düşlerini kurarken

kendimi pencere taşlarken buldum

çıkan yangından kurtarılmış eşyalar gibi

bir sokak başında yapa yalnız

karşısından geçtiğim yolun ortasında kaldım

sen bir sahil kasabasıydın ben çakıl taşların

esenliklerle dolu ferah dalgalarla

ruhu tazeleyen o meltemler senin eserindi

mamafih benim ise işim kıyılarında

ayaklarını parçalamaktı yengeçlerin

bütün aşıkların hatıratında bahsedilen o güzellik

umumun sevdaya dair mazeretleridir ki

yaşamak dediğimiz de tam burada başlar

yaz akşamları ve Ay'a uzanan şarkılar ışıl ışıl

duasıydım o sırada ben gözlerine takılmış balıkların

taşıyamıyorum artık bu haleti ruhiyeyi

bütün yeniler eskidi eskiler pörsüdü

çoğalan yırtılıp atılmış kağıtlarla dolu

çöp kovalarının suskun sevimsiz hali

o da mı oldu bu da mı oldu derken o da mı öldüye

geldi mi gelecek mi derken gitti gidere döndü

manasız dilleri de öğrenmiş olduk neylersin

şaşırdık mı hem de nasıl küçük dilimizi yuttuk

derleyip topladık acısı olanları yüreğimize sakladık

madem aşk bunca yılın hatırını saymaz

yaşamak dediğimiz curcunaya da aldırmaz

o zaman sokak köpeklerinin sesi kısılana kadar

uluması da çok acayip bir şeylerden sayılamaz

neden alışılmışın dışında bütün sorular

devrini tamamlamakta ısrarcı dönen bütün dolaplar

küllerinden yeniden doğacağını sanan bütün kuşlar

kendilerini göçecekleri yurtlarına savurup gittiler

geriye kalan çocuklar yaşlılar ve yurttaşlar