Ölüm Bazen Yaza Benzer

1.

nerelere sürgün edilirsen edil

gelir seni bulur doğduğun kent.

yaşanılmış günler.. kışlar - baharların,

bazen yeni açmış bir çiçeğin tazeliğinde

bazen de solgun yaprakların bıraktığı

anılar kadar gelir.

görürsün sular çekildiğinde izlerini;

eli yüzü donmuş insanlar

farkında bile değildir gittiğin yollarda...

sürgünlerde ölüm bazen yaza benzer.

2.

kendi sürgünlerim düşer önüme:

her seferinde gelip bulmuştur doğduğum köy:

çamura saplanmış lastik ayakkabılarım,

ayak izlerimin küçüklüğüne uygun çantam

ve okul sonraları kramponların içine sıkışmış yüreğim.

merdivenlerde çıkardıkları sesleri hala kulaklarımda.

3.

mesela kovboyculuk oynadığımız günler

bakar asmaların arasından:

bir elimden Teksas, diğerinden Tommiks tutar

götürürler sonrasında ne çok kitaplara.

ah Pamukşa yolu, ah Süleyman amca...

kızılderili olduğum gün tanıdım oku, yayı

ve fındık bahçende seni.

kaçarım, bağırmaların hala arkamda.

yüzmeler;

minik minik başlar..

ılıca sularında kurbağa sesleri ile

bazen kimselerin hissedemediği kadar özgür

ardından buruşuk ellerimle dut toplamalar.

çocuk ellerimde yaz ne güzel:

karpuz, incir, derken üzümler

pekmez yapılan gecelere açılır.

ne çok ayva, ardından kar - kış:

eli yüzü donmuş insanlar karşılar.

4.

çınarın dalına kurulan salıncaklarda

türküler söylerdi Rumeli kokan mavi gözlü sarışın kızlar.

ne çok efkar dağıtır, ne çok ta haykırırdık,

içimizde biriken direnişlerdi işte!

ah! nerede, hangi çocuk bilir bugün,

kaldı mı bir yerlerde bir köy?

5.

çocukken ne çok para atardık gökyüzüne

ister kader de, istersen küfret istediğin kadar

kaybedilen oyunların bir tarafı hep yazı gelirdi.

solgun bir yaprağın ucunda

yaşayamadıklarımız kadar ölü her yer..

6.

nerelere sürgün edilirsen edil

gelir seni bulur doğduğun kent.

gaz lambalarının ışığında bırakılan

anılar kadar,

yollara vurmasın bir kere yağmur

sürgünlerde ölüm bazen yaza benzer.

Eylül, 2018