Ölüm İle Dem

Hiçbir şeyimin olmayışından yola çıkarak sana geliyorum.

-Dedim-

Aşk sevmem dedi; Kadehime bir yudum kan kus.

Sil, yıkılan dininden kalma en kıymetli asırları,

Bozguna uğramış yazgının kazanına maskara edilen

Puşt artığı ergen anıları.

O gururdan peydahlanmış, insanı günaha sürükleyen

Çift boynuzlu, riyakâr yılanın derisine sıkışmış Tanrı bilmez sevabı.

Siktir et, dedi; Çağların yavan urganına kanıp

Tabansız gökyüzünün altında, susuz okyanusa olta savurun

Çekilen çilenin zehriyle yedi ceddini doyurup

Sadakate kepenk vuran,

Sevgisini kendisine sığdıramayıp

Başkasının artığına kalan

Unut! Dedi,

Dünya dibi delik fanus, giren dost... Çıkan düşman.

Cehalet, dedi; Dikenli ormanların kara yüzünü sivriltir

Öyle bir keskinlikle konar ki başına

Ustura yalamış hışmıyla süzülür,

Gözlerinin çatlağından sızarak karanlık...

Ses geçirmez girdabına çeker

Sinsice hücrene kurularak demlenen

Fikrine balta savururken

Tatlı bir sonbahar akşamını çağrıştıran

Tozpembe yalanları.

Gerçek, zil zurna sarhoşken, dedi

İhtiyar düzenbazların sakalındaki beyazı

Kutsal yaşam bilir

Hastalıklı ömürlere tapan her soytarı.

Ki; Acıya kılavuz diye sus payı düşerken

Huzur geçirmez zindanların uçkuruna el atan karabasanın

Kıbleye gidene kalkan olduğunu

Güneşin teriyle ısınan tabiatımın maymunu bilmez

İblisin kanadından kopan tüyde umut aranır mı?

Acizliğin aynasıdır, cehalet,

Ateşi icat eden insanlığın külünde varoluşu gibi.

Dedim;

İsyanın doğurduğu kahramanların adını putlaştırıp

Döşümde idama götürende kader,

Gerçeğiyle beraber yalanı tenceresinde kaynatıp

Kursağıma dizende.

Yaşanmış savaşların ihtiyar sırtına çakılan,

Gençliğin özgürlük umuduna sözlerin geceden arta kalan ihanet.

Her kalabalığın yücelttiği kâbusları

Belki ardımdan dövünen gölge yener.

Dedi; Aşk insan derisinden fırlayarak

Birbirini kemiren arzulu hayvanların çıkar çatışması.

Yerin tavanına masumiyeti asarak,

Zafer kazanan budalaların

Hezimeti de aynı anda tadışı.

Denizi, iki deli paslı ranzada boğar mı?

Şehveti zimmetine geçirip

Adına gül dikene aşk olsun.

Dedim;

Yaratıcımın var ettiği kaderin üzerine kurulan dünyanın

Nabzında atan aşkın kırık şerbeti hürmetine,

Tapınağında, sahipsiz cenazemi emziren kadının yaşları ipekten bozma ruhumu deşiyor

Afyon kokusuna sarılı hayat,

Düşüyor direndiği dalların dikeninden

Dışımda şuursuz kargaşaya inat,

İçimde inanca tutunma hırsı.

Tanrı en çok aşka dileneni sever

Ellerimi geri ver.