Ölüm Kaplamalı Aşk

Bir kadehlik hayattan dökülme vaktiydi şarap gibi yüzünün.

Gece toplarken saçlarını

yere düşen birikintine bakarak,

gözlerinde mahsur kalmış bir ıslaklıktı dolunay

Sesin yol yorgunu bir kuş gibi

uzanmıştı dudaklarının arasına

Avuçlarıma alamıyordum

Hayat senin içinde boş bir yer ararken

sen kalkıp yaşlı bir ölüme yer veriyordun

Oysa ayakta yolcu almak yasaktı;

sen ölmek zorunda kalıyordun

Çaldığı an küfredip

beş dakika sonrasına erteleyemeyeceğin alarmdı ölüm

Çoktan kalkıp gitmiştin zaten uyandığımda.

Öptüm yatağın boş tarafını

Yastığına dökülmüş ellerini topladım

Çarşaflara sarılmış

koruma gayretindeydi namusunu sensizlik;

Oysa sen öldüğün gün

ben onun çıplak vücudunu tümden gördüm!

Sen büsbütün benden çıkarılmışken

Ben kederin sağ alt köşesinde sıkışıp kalan

sıfırın altında unutulmuş bir sayıydım!

Kollarımdan bir çit çekememiştim

yüz dönümlük gidişine

Saklayamamıştım seni

bir gülkurusunu saklar gibi

defterimin arasında

ölümden!

Varlığım dudaklarınla yaptığım antlaşmanın

altına atılan bir imza kadardı en fazla

Öpüşler yürürlükten kalktı

Fesih edildi aşk...