Ölüm Öpücüğü

dolunaya karışan iniltide

aklı sarmayan tuzak

ve

ölümü yutkunan nefes

genze dolan kedere saplandı sükunet

yüzde anlaşılmaz bir mahcubiyet

...

zamanın gözlerinde telaş

göğün simasında çoğalan uğultu

titrek meş'alelerin loşluğunda hüzün

adım aralarında sınırı aşan hissizlikti

boşanırken yağmurlar yeryüzüne

şehrin kalın surlarına yerleşen kızıllıktaydı

en yalnız gölge

gereksiz bir münasebet

arsız sataşmalar

sütunların yalnızlığında

bir örtü çekilir gözlere şeffaf

kahin'in elinde kristal küre

bu günü aşan bilişle aydınlanıyor her köşe

mabedin koridorlarında dar adımlar

insanın duvarla olan yakınlığı

gölgelerle kısa süren bakışmalar

kirpiklere abanan her göz yaşında

gürz vurgununa dönen darbeler

tövbeye dokunan her günahta

kendi derininde kutsanan ayin

bir adım daha yalnızlıktır sarılan ruhlara

ve dokunan yazgıya

sahte bir bahara sığınıyorum

avuntuyu unutan yanımla

sol omzumda bir ürperti, bir fısıltı

kendine dolanır yalnızlık, çoğalan boşlukta

savrulur rüzgarın kanatlarında tanıdık bir çığlık

sönen mumlar kararıyor odanın en dibinde

gölgede kalan bir çocuk ağlıyor içimde

zamanı kucaklıyorum

rüyadan dökülen parçada

ileride...

ıssızlığın ortasında bahçeler

güller ve sonsuzluğa uzanan çimen

surların üzerinde erk ve kudret

tekerleğin gıcırtısında hezeyan

kaçan ve kovalanan

kupa arabasının kaderi

güçle yok olan dirlik

zevkte kaybolan şehvet

artan şiddet

kılıçtan sızan kan

son karede jokerin alnında bir sıcaklık

sıcak bir buse Azrail'in elinde sunulan

kendine oynadı

ve bir alkış arenada

en son vuruş ve yerle bir endam

son notada

adamın elinde kılıçtan sızan kader

ölüm ve kalımın düellosu

ve hamle!

kırık mızrağın parçası havada

sütunlu yolda kıvrak bir atak

devrildi çelik yüzlü gölge

dona kaldı maskeli kadın

sığamadı mavi gözler hüznün gölgesine

iki damla gözyaşı

karıştı hikayeye...