Ölüm Soğuğu

yalın ayak kara basmak gibidir ölüm

karanlık bir sokakta yalnız yürümek

renklerin yavaş yavaş kaybolmasıdır ölüm

ruhun el ayak çekmesidir bedenden

ağlamaktır hıçkırıklara boğulurcasına

bağırmaktır karanlığı yırtarcasına

kaçmak bu şehirden uzaklara

ruhu hiçlerde aramaktır ölüm

vedalaşmak en mutlu anda dünyayla

daha çok iş vardı oysa

nerden çıkmıştı ki bu ayrılık

daha sonra gelmeliydin sen ölüm

artık güneşe hasretim, karanlığa mahkum

kaybolmuşum çölde her yer kum

bedenim küçük bir mahzene mahkum

ne gelenim var ne gidenim sende yoksun ölüm

şimdi geride bıraktıklarım benden bihaber

gel de bana bir haber ver

acaba onlar şimdi ne haldeler

bıraktın beni dipsiz bir kuyuya ölüm