Ölümcül Şiir

benim olmayan bir küçük evin

içinde bulurum kendimi sessiz

yanar ya ışıkları geceleyin

ta uzakta nokta kadar belirsiz

benim olmayan bir küçük evin

sancılıdır gece bağrışır durur

dolunay tekmeler can annesini

bir gece dağın ardında doğurur

şairler uzaktan duyar sesini

sancılıdır gece bağrışır durur

düşerim ardına birkaç şiirle

yükselen ay benim ardıma düşer

rüzgar önce ateşe sonra küle

doğrula doğrula esermiş meğer

düşerim ardına birkaç şiirle

nereye gitsen kokacağım burnuna

tenimin rengini şiire verdim

o sımsıcak güz kokulu uykuna

her tomurcukta biraz da ben büyürdüm

nereye gitsen kokacağım burnuna

yaşatır mı dersin bu şiir beni

ansızın kopunca ruh ile madde

ayırınca toprak etle kemiği

ben diye bir şey kalır mı bende

yaşatır mı dersin bu şiir beni

hastalıklı roman ölümcül şiir

kötü kötü bakar yaşlı ruhuma

benim de ruhumun rengi değişir

yatırır beni o büyük uykuya,

hastalıklı roman ölümcül şiir

hangi balçıkta yüzer ki bu gemi

şiir bu batar kalır oracıkta

her yer karanlık seçemem gölgemi

öyle bir alem ki, her şey açıkta

hangi balçıkta yüzer ki bu gemi

bu gece benim uykulu gözlerim

bir sokak lambası gibi yanacak

seni bu kaldırımlarda özlerim

şiir okusam herkes uyanacak

bu gece benim uykulu gözlerim

saat kulesi... gecenin üçü

hava çok soğudu çok üşüyorum

ıssız sokak hayli ürkütücü

sanki ayak sesleri duyuyorum

saat kulesi... sabahın üçü

kalmadı umudunuz tükendi

balıklar da gitti bu kirli dereden

şairler burada birer değirmendi

dönmeyecek onlar gittikleri yerden

kalmadı umudunuz tükendi

sokaklar kanlı sokaklar kan kokar

bir kadın karda emzirir bebeğini

bilmem ki bu yerde merhamet ne arar

bir babaya öykünür kör bir dilenci

sokaklar kanlı sokaklar kan kokar

'hüzün' ilk şiirimdi, hüzünlüydü

ben ki her şeyi hüzünle sevdim

ne bir şarkı bilirdim ne bir türkü

beni kimse görmemişti evdeydim

'hüzün' şiirimdi ve hüzünlüydü

aklım ermezdi daha çok küçüktüm

yirmili yaş başım öne eğikti

ufkumun parmaklıklarını söktüm

ellerim ne demir ne de çelikti

aklım ermezdi daha çok küçüktüm

gardiyanımsı yalnızlık pis kokulu hüzün

bir de sigara isi duvarlarda;

ah ne sarı soluk ne belirsiz yüzün

bana uzak karçiçekleri açar karlarda

gardiyanımsı yalnızlık pis kokulu hüzün

zaman zaman yaşlı gözlerime bak

gözlerimden sen çekme gözlerini

bir mavilikte hüznü aratarak

kendine çeker deniz kızlarını

zaman zaman yaşlı gözlerime bak

bir sevgili aradım sevmeyi seven

bırakıp gitsem de yalnız kalmayacak,

her şartta hayata gülümseyen..

yüreğimde hiç solmayacak

bir sevgili aradım sevmeyi seven

ben ki seni bir gün bulurum diye

çokça umut ediyorum aslında

söyle var'ından ne kaldı geriye

aranıyorum sokak ortasında

ben ki seni bir gün bulurum diye

öncemi bilmem: belki ben bir hiçtim

inançsız bir serseriydim yollarda

ilim öğrendim cehaletten kaçtım

düşündüm bir hikmet var bu kullarda

öncemi bilmem: belki ben bir hiçtim

sevdim seni, az da kendim için.

bencildim; bana mutluluk lazımdı.

ilmimle mutluluktan kaçmak niçin?

velhasıl şairlik alın yazımdı

sevdim seni, en çok da senin için