Ölüme Az Kalıyorum

Bir yildiz agliyor hep gök mavimde

Birzamanlar Umutlari avuclamis avuclarim simdi bos

Ve ellerim sana tuzak oluyor

Sisenin dibini görmeden birakmayan sarhoslar gibi

Hasretin dibine vuruyorum

Bogazimda dügümler

Sensizlikte boguluyorum

İcimi kemiren zehirleri cikarip atmisim bir kenara

Terk etmistim adimi, varligimi bilen herkezi

yanlizlikla basim belada simdide

Yanliz gördüya gelir bende kalir acilariyla..

Oysa düslememistim hayati böyle

Hayelini kurmamistim yüzüme tokat gibi vurulan gerceklerin

Düsler ve hayeller birgün elbet gerceklesir diye ögretmisti ögretmenim siz onlari hic kaybetmeyin...

Sanirim yanilmis ...

Ben hep kostum onlarin pesinden

İzlerini kaybettiren onlar be ögretmenim...

İstanbul gelir aklima

Karla karisik yagmurun yagdigi aksamlar

Ve ardindan kirlenmis sokaklar

Yagmuru ayiklayip kardan

Sevdamizi yikadigim anlar

Oysa Pacalarima kadar pismanliklara batmisim simdi

Yön sadece gidis

Geriye dönüs bileti yok

Cikmazlardayim

Ve istanbulun karli yagmuru gibi yagmaktayim...

Bir istanbulun karli yagmurlarini hatirliyorum

Birde giderken yüzündeki islakligi

Sen gittikten sonra iyilestiremedi kimse kirik kanatlarimi

Merhem bulunamadi yüregimdeki yaraya

Sensiz gecen her gün biraz daha azaliyorum

Ölüme az kaliyorum...