Ölüme Beş Değil Bir Nefes Kala

lık bir sessizlik, soğuk bir hüzün

kaplamıştı evin her bir yanını

umulmaz bir akşam, beklenmez bir gün

çalmıştı azrail hayat kapımı

buğulu gözlerle alırken onu

ruhumun en derin karanlığına

meğer çatıvermiş ömrümün sonu

kanmışım dünyanın bir anlığına

son nefes zamanım kalmışken bana

akıyor önümden eski hayaller

her karesindeki ayrı yalana

bakıpta ağlıyor yaşaran gözler

yorulan kalbimin usulca sesi

yansıtıp duruyor hatalarımı

ölüm meleğinin keskin nefesi

aksediyor bir bir günahlarımı

bir mumun sönüşün anımsatıyor

ruhumun bedenden çıktığı o an

yaşanan derdime deva olmuyor

dost diye bildiğim, düşmanım zaman

ölüme beş değil bir nefes kala

son bir sen çınlıyor kulaklarımda

akrebe varırken koşar adımla

yelkovan ağlıyor her bakışımda