Ölüme Lirik Donuşlar

dilimle dilin arasındaki tüm boşluklar yurduma gebe

düşbaz bir uygarlığın sancılı kalıntılarından

soldaş bir gömlek geçiriyorum yüzüne

tebessüm ettiğim şehirde yakılır sıvası dökülen şiirleri

dudaklarını kanatırcasına ısırır Ahmet Telli.

bir şair dalgakırana sigarasını yaktırır

ki biz boğazımıza kadar batmışız zaten denize

ve üzgünüm geçmeyecek bu ıslaklık hiç bir ateşle

çökmüş gölgem mi vuruyor güneşe

cebimdeki hasretinle

hangi duvara çarpsam hırsımı ölümene

beton bir duvarın önünde

zaten yırtılıyordu gece

küçük bir düşün çocuk bedeniyle

yüzüm yüzüne hece

yüzüm diline.

sınırda çok sesli bir sessizlik

sınırda çok omuzlu bir yolculuk

sinirde közlenen bu düş

bu ağıt

bu zulüm.

aynı göğün toprağını ıslatıyor bir çocuk düşüyle

beyaz güvercinler büyütüyor;

diğeri şımarık gülüyor ekranda

elinde yeni aldığı pabucuyla.

bu gömlek bile sırıtıyor ölüme Allah ım

Yılmazım da aynı yerde yatıyor

yarası bu hüznün altında kalmıyor

tek tek ayırıyorlar serçeleri göğsümün avlusundan

minik kanatlarını ökseliyorlar

yerinden yurdundan ediyorlar

/ben bile bilmem kaç tanesini kırlangıçlara heba etmiştim/

ama onları bile çok özledim.

...