Ölümlerin En Güzeli

Bir sevda masalı gibi yasamak vardı seni

Ve yetiştirdiğim düş çiçeklerim olurdun

Bazen de yüreğimde taşıdığım kelebek mavisi

Gözlerinde kaybolduğum zaman deniz olurdum

Bir çocuk oluverirdim saçlarını okşarken

Ve başımı omuzlarına dayarken bir dağ olurdun

Dokunduğum ellerin çıkarırdı beni derinliklerimden

Rüyamda sayıklarken ismini hiç korkan terim olmadı

Başucumda resmine bakarak yudumluyorum sevgini

Ve sen yokken bulaşıkları hiç yıkamadım

Açmadım perdeleri güneş girmedi sensizliğe

Yanımda yokken hiç yatağımda yatmadım

Sıcak bedenim soğukluğuna alışamadı

Ve düşündükçe seni alıp götürür beni hayallerin

Ve kollarımda seni hissetmişim üstüme attığım gece

Bir şiir gibi yaşamışım hayatımda ki noksanlığı

Bir şarki çalar bana rüzgârın hazin sesi

Ben ne sensizlikler yazdım mısralarıma

Bir sıla hasreti bir ana özlemi bilmeden

Bilmişim yağmur gözlü yârimin

Sancısını çeken bir varoş çocuğu

Hayatimi yazmaya baslarken

Katmamıştım sevgi olasıklarını

Ve bestelerken notaları isminin

Geçeği bir şarki bir sözcük düşünmemiştim

Simdi yeniden başlıyorum sensiz yasamaya

Sensiz hayati yazmak sensizliği yazmak

Aynada ki yüzüme bakmak gibi ama

Sensizliği yasamak ölümlerin en güzeli