Ölümün Kucağındayım

Çiğ olup düşmüşüm

bir kardelen yaprağına

günün yakıcı kızıllığı altında

eriyorum işte;

kaybolmaktayım eriyikler içinde

sensiz sesiz, usul usul..

Damlacıklara karışıp akıp gideceğim

kim bilir hangi mavilere ?

Sensiz doruklardayım şimdi,

sensizlik dondurdu bedenimi

titreme tuttu üşüyorum

sen uyuşuyorum yalnızlığında,

tırnaklardan yukarı

kıdım kıdım..

Sıcaklığın benden uzak..

Hadi yum gözlerini de bak

hop hop titriyor yüreğim,

al avuçlarına elimi, uflayarak ısıt,

avuçlarında,

ısıt ki dudaklarınla üşümesin..

Dokun, dokunamıyorsan eğer

ruhunu gönder ruhunla dokun..

Ruhunla sarıp sarmala

rengini bile anlatamadığım

vuslat yapraklarını ser üzerime

üşümesin bedenim..

Kardelenler soluyor artık

bahar kokulu mevsimin yarısında

çekiyor içine içine bu bedeni

yangınla har olan her yerin..

Ağlıyor yapraklar buğulu halime

Yaş(lar))sa(n)ki

akar kuru dudak uçlarıma

yavaş yavaş..

Sakladığım baharlarda

sarıldıkça ruhun kendim(l)e

sende benim akışımla

öleceksin sesiz sedasız..

Mevsimin dönüm zamanında

karanlık çökmeye başladı yine

Her yer sis, korkuyorum !

büzle büzle

hayatın en solgun dibindeyim..

Dağın en köhne yerindeyim,

günle uyanırken bedenin

kollarında(n) d/üşüyorum..

Eriyorum harında sen, dalında ben

akıyorum dağ tepe demeden

senden uzak

dökülüyorum aşkın yamaçlarından,

usul usul..

Ve hangi toprak hangi su

çeker ki ayrılığın akışlarını ?

aşk çılgını bir şelale misali

düşüyorum dipsiz uçurumlara,

gidiyorum sonsuzluklara,

sızarken toprağın derinliklerine

ummanlar içinde kayboluyorum

sensiz sesiz

Bir can çekilirken tenimden

bir can sunan ölümün

başucundayım

kahırlı mı kahırlı...

Bir deli divane, sen var buselerimde

yaş içindeyim, varlığınla geride kalışın

sonra ölüşün..

Bendim işte; o çiğ

karanlık bir gecenin ayazından

sıyrılıp,

gün ışığında eriyip

senin derinliklerine ansızın sızan..

Ve sonsuz dağ başlarında

sana uzak

kan kusan, bir bahar ayazı

sensiz sesiz

ölümün kucağındayım...

( N.K. 01 Aralık 2010)