Ölümün Soğukluğu

yaslandım geceye oturuyorum

içimde taş duvarları yıkılmış bir boşluk halkalanıyor.

.tutup kendimi yollara vuruyorum .

ve gözlerim gölgelere bulanıyorlar

yıldızlara seni anlattırıyorum derken

onlar senin içine sokak lambasının ışığı vurduğu

bir odanın bir köşesinde beni düşündüğünü fısıldıyorlar kulağıma

tarif ettiriyorum sonra seni kendilerine bakarsam

hiç görmediğim gözlerini görebileceğimi söylüyorlar...

yüzünü tarif ediyorlar ardından ve sana olan özlemimi bin kat daha arttırıyorlar

ben sensiz ortasında gecenin şimdi senden vazgeçemeyeceğimi şiirlerle haykırıyorum

sana hasretimin içine attığı kederi artık kimseden saklayamıyorum

ölmeme çok az kaldığını gülerek gülerek anlıyorum.......