Olur Olmaz 2

kendini bırakırsın –

duvara yaslanmış bir gölge gibi

olur olmaz saatlerde açılır

çıtırtılı bir suskunlukla kalbin

anladığında

çoktan ölmüşsündür,

bir çay bardağında unutulmuş sıcaklık kadar

aleve sarılmakla

üşümek arasında sıkışmış bir çocuksundur

ne yandığın bellidir

ne ısındığın

herkesin bir ömrü var

ama kimsenin yok birbirinin

bazı ellerin dokusu

bazı cümlelerin yükü

bir daha gelmez geri

öpülmemeli rızasız bir yüz,

sarılmamalı içinden geçmeyen bir bedene

geçmişin eli soğuktur

yaşanmışlar iptal edilmez

bazı aşklar

kapanmamış mektup gibidir –

ucu yanık, sonu yok

hasret:

duvarda unuttuğun bir fotoğraf gibi

yıllar:

rakamlardan çok –

bir iç çekişin takvimidir

pişmanlık,

söylenmeyen cümlelerin mezarıdır

taş yerinde ağırdır,

yer değiştirince

daha da

parçalanan şeyler

sessizliğe benzer:

toparlansa bile eksik ses verir

seneler yürür

biz kalırız

ayna eski yüzümüzü iade etmez

acı geçiyorsa eğer

niye izi hâlâ bu kadar taze

ve neden her unutulan

yeni bir hatırlayışa dönüşüyor?

var olmak bazen

yok sayılmak gibidir

yok olmak –

tüm anlamlarıyla kalabalık

bağlanamıyorsan

koptuğun yeri unutmuşsundur belki

ya da hâlâ

oradasındır

bir sokakta

bir fincanın kenarında

bir şarkının ortasında bir yerlerde

sen varsındır hâlâ

mutluluk bazen

fazla tanıdık bir acıdır

bazı vedalar olmaz

bazı eller tutulmaz

bazısını –

bir daha tutamazsın