Ölüyorum Ölümsüzce.

Yolculuk uzağımda yürüyen ayak sesleriydi

Veda edip çekip gitmek gerekirdi bazen

Kusursuzdu ağlayışın muhteşemdi gülüşün

Bir o kadar da hassastı en ufacık sevgin

Elimden gelen arkandan el sallamak sanırdım

Kaldım ?uykusuzluğu bölüp- uyandım

Kızıla boyanmıştı taç yaprağın

Dalından kopardım...

üzerimde onca ağırlık...gecenin neminde büyüyen o yıldızların yükünü taşıyordum sanki. biliyordum sevgi ele avuca sığmıyordu. taşıması meseleydi bazen. tecrübesizdim. ürkektim. bir o kadar da çocuktum belkide. sevmek yürek işiydi. ben sevdim buna emindim. hem de büyük adamlar gibi sevdim. küçük yüreğimde büyütüyordum seni. kalbim sığmıyordu artık bu kafese. korkular büyüyordu sanki artık. artık kalanlarla devam edemiyordum. ben seviyordum seni sevilmiyorum artık.

İstemiyordun beni bilirdim

Yüzümde yok zaten sana görünmeye

Ne severdin ne severdin beni bilirdim

İstediğim tek beni ?sevesin' diye

Sana kötülük ettim

Rahat uyuyamıyorum artık

Rahat olamıyorum yalnızlıkta

Kuru bir ayaz gibi nefesim

Öyle üşüyorum ki yokluğunda

Dönüşün gözlediğim yollar büyüdü

Seni özlediğim hasret sarıp sarmaladı evreni

Bilirdim dönsen de sevmeyeceksin beni

Eskisi gibi

Gonca bir güldü senin asaletin

Dalında koymadım.

üzüntüler sersemleştirdi beni; sevgisiz kalmak da neymiş anladım bak bu sefer.

annem öldü gerçeği görmedim gerçekler gölgelerdi sanıyordum.

oyunu bu sefer bir başka gölge bozdu. artık sanmıyorum: BÜYÜDÜM sevgimle sevdiğimle Ölüyorum belki alaca karanlığı düşmüştü yüzüme. senin yokluğun aNNesizlikten beter. Ölüyorum ÖLümsüzce.