Omid*

Sen geçerdin, ömür geçer,

Silinirdi kahkahaları yüzümün.

Bir ayna kırıklığı kadar yalan,

Bir düş bozukluğu kadar sahici.

Hep çıkardın yazı turalardan,

En ıssız köşebaşlarından,

Sonra bir is, bir yanış bıraktın ardından;

Yandı çağlar boyu

Karanlık hiç silinmedi alınlardan.

Bir namlu tazeliğinde adın,

Beni bu çağda ne ile yargılarsanız yargılayın;

Çağlayan suyun çoşkunluğu bendedir,

Bende akar dinmeyen kanı yaraların,

Yarınların sazendeliğine kapılmış

Hani hayallar omuzlanılmış, taşıyan nerde,

Nerde bileti tükenmiş trenlerin yolcusu,

Ne için var gücüyle asılıyor sirenlere vatman?

Oysa ne çok da sevdaydık serde.

Ne için yaşıyorum?

Toprağa düşen bir çiy tanesi,

Yanaktan süzülen bir yaş değilsem.

Sonra vurulsam tazeliğinde ömrün

Var mıdır kayıtlara şerh düşülesi,

Katlime ferman?

Düşsem ne olur gözünden

Yanaktan süzülen bir damla yaş değilim,

Asılan ben değilim hayatın ardından

Vatmanla tanış olamadım hiç

Üstelik biletsizdim,

Vebali yoktur bende

Biletleri tükenmiş yolcusuz trenin

Darağacını ben kurmadım,

Kalemimi kıran da kim,

Kimden sorulacak hesabı zerdali çiçeklerinin?

Rüyamı anlatıyorum güneşe,

Her ne kadar bunun bir delilik olduğunu bilsem de

Uçurumlar ekliyorum araya, yüzyıllar

Köhnemiş bir barınak benim kalbim,

Benim kamburumdan doğuyor karanlık

Kalemimden akıtıyorlar irinlerini

Ben değilim oysa baharlara küs;

Sabahlara aydınlık olmak istemişimdir çokça zaman,

Güneşin bir gün doğmayacağına işaret olarak,

Göklere bulut, yağmura kanat

Kalem, divit, açacak..

Yüzyılların yaşamak tortusu da

İnsan denilen eşref-i mahlukat da

Silindi gözlerimden

Ah rüya,

Bir zaman kanadıydım

Neden küsülü kaldık,

Nerden çıktı bu sayrılık?

Ah rüya,

Dört yanımda birikmiş güruh;

Kaf nerede?

Çoktan silinmiş adresi

Yağsın diye beklediğim yağmurlarda.

Korkularımı ezip geçen de kim,

Neden tanımıyor beni zümrüdüanka?

Yüzüm satılıyor yüzüm

Ölümüne çarşılarda

Sonra bir eylül bir de hüzün, çalınan şarkılarda

Ve bozuyor havasını ömrün

Radyolarda çığlıktır savaş;

Nerde sokulsa kulaklara,

Bir hırsızın armonikasıdır...

Faydası yok şair cesedinin

Sözü geçmez ulaklara.

Ey turnam turnam susmuş türkülerin

Tadı kalmamış mevsimlerin

Vakti geçmiş sevmelerin

Uç burdan uzaklara

Bu homurtulu ses senin çığlığın olabilemez

Adın ümit olsa ne çıkar; teksin

Gitmekten öte sana bir yol bulabilemez...

*Omid (Ümit) İran'da 15 yıldır yalnız yaşayan ve neslinin son batı ak turnası. Fotoğraf da Omid'in kendisidir kuş bilimcimiz Emin Yoğurtçuoğlu tarafından çekilmiştir.