Ömrüme Serenad - 4

Sükût

rüzgarı biçti nefesim

harman yerinin kuru sapları gibi

savruldu kelimelerim

ucu sivri dirgen dilim

incittim incindim

çok konuştum çok yoruldum

bilen anlamadı anlayan bilmedi

çizdim kendimi akça kağıda

katladım gemi yaptım

saldım ummana daldım ummana

sırrım alem içre

halim bana ayandır

've sükût...

tefekküre duran derviş gibi narin;

sızı ince yara derin...'

sözün cana dokunduğu yerden susuyorum

kurusun dilimin iklimi

yağmur kaçkını feryadımda

yar yar çatlarken cümlelerim

hiçbir ifade doldurmuyor içini

işitme eylemime

ağır darbedir sesim

şiarım...

sus ve dinle!