Ömrümün Harman Yeri
hayatı anlamak istedikçe
kendimden uzağa düşüyorum
yok,ki usulsüzüm
hangi pencereden baksam ya karanlığa düşüyor zaman
ya ötesinden korkuyorum bütün sonraların
zamanı biçiyorum mevsimsiz
sabrımdan artakalan yok,ki ömrümün harman yerinde
bütün vakitlerle büyür kavgalarım
ya ben tutarsızım ya kaderde ağır yüküm
kim bilir,ki kimler tanır
kimler duyar dili laldır şikayetim
ar/sız sokaklar uzanırken adımlarımda
çırıl çıplak ötelerde takatsız kalır cesaretim
ahıma kaç çığlık taşıdım
birer birer tükendiler beyhude
kaç kirpik kapandı gözlerimin üstüne
kaç tılsım öldü dileklerimde
ben üşürüm
tenimde zemheri eller dolaşır düştükçe
buz tutar üstümde dünyanın bütün yalanları
koynumda gerçeklerim can verir mazlum
ve masum
kayıp soluklarım kaldı fırtınalarda
ruzgarlara nefesim karıştı
umutlarım savrulurken kuytularda
ben beni aradım kendimde