Ömür Ayaza Kalınca

Kalenin bütün kapılarından girdim ama

Bir küçük hayat kapısından giremedim!

Tersine döndü çarkım yıkılan ayaklarda

Yorgunluğun içinde sürekli boğulmak gibiyim...

Yüreğim sızlar inceden inceye kaderin elerinde

Muhabbet bağrına girdim bu gece kapımda,

Kendine batırdığım her iğnede hayal kırıkları

Bu kadar üstüme gelme be hayat zorlama beni!

Korkular sarmış daha ne kadar sınanacağım diyerek...

Kendimi dövülen bir demir parçası sanmaya başladım.

Sabrım tükenmek üzere sığamıyorum bu dünyaya,

Yaşamla ölüm arsındaki farkı göremez oldum.

Ölenle öldüm, yaşayanlarla dirildim ama

Yük bindikçe üzerime yüküm ağırlaştı bedenimde.

Korkum, acım her attığım adımda çoğalıyor.

Kıran vurdular!

Yüreğime dost olalım diye.

Nar tanesi verirken ekşi limon suyuna cevirdiler,

Sona gelmiş durumdayım kurallarına uyulmayan hayatın

Yokluğu da sevmeyi örendiğiniz zaman varsınızdır

Böyle başladı, böyle biter bu ömür?