Ömür Denen Bu Sahne.

Bilmez miyiz,

Ömür denen bu sahnede,işimiz/

Olduğumuz yerde çabalamaktan ibaret değil midir.

Bazılarımız, müstesna...

Dağları , kıtaları, aşar,

Değişik maceralar yaşar.

Fakat bizler hergün diğer günlerden farklı/

Ne yapmaktayız.

Hergün farklı kaç kişiyle tanışmaktayız,

Ya da kaç farklı kelime konuşmaktayız.

Gittiğimiz yön hep aynı,

Gördüğümüz kişiler,

Düşlerimiz dahi aynı.

Dünyamız daralmış,

Adeta göz hapsindeyiz.

Kısaca bizimkisi monoton bir yaşantı.

Sonuçta günümüzü doldurmaktan/

İbaret değil midir.

Fakat her şeyden önce,

Bizi hep ayakta tutan,en önemlisi sevgidir.

Düşününce insan/bir tuhaf oluyor.

İnanın ruhu daralıyor.

Hepimiz bir dünya içine,tıkılıp kalmışız.

Geçmişe bakarsak...

Onca savaşlara değermi ?

Yaşam bir Tiyatrodur,

Bu olup,bitenler bir oyundan,

İbaret değil midir.

Tarih Tekrardır,boşuna dememişler.

Sahne farklı,

Olaylar farklı,

Sonuç hep aynı.

Geriye tatlı anılar,acı hatıralar kalmakta.

Sevin birbirinizi,

Sarılın, dostane bir şekilde,

Ömür bak gelip geçiyor,

Dünya devrini tamamlıyor.