Ömür Insan

gece sıyırmışken düşlerini gayri meşru bir akşamdan

fecrin nuruna demler durur efsun nefsini

uyanmadan henüz ömür denen rüyadan

bir gönle meyleder ki; muhabbet bezgini

oysa ki;

" Lutfeyler tebessüm noksanı bir selamı

ayaza vurgun sabahın geceden doğma fecri "

hayat bir kadehte mest ederken seni

emanettir bilesin bir kadehlik içki

zaman azametini yitirirken günbegün

şafağın kızıllığına mayalanır ömür dediğin her gün

değil mi ki insan ;

" vav " şeklinde var olurken doğunca kendini " elif " sanır

hayat onu iki büklüm eğerken ; elif olduğu gün bir tabutta sonlanır