Ömür Urbası

süzüldü teninden

yaktı kokun, nefesimi kesti

döküldü yeninden

aktı kokun, koynuma esti

kapı kırnaşığından

ahşap çatlağından

tozlu hüzme oldu

sızdı kokun, boynuma esti

uzağında donan kanıma

yanında dirilen canıma

çöl olup yanan nârıma

küstü kokun, yabana esti

rahmetin tanesinden

nefesin hanesinden

sükutun ensesinden

indi kokun, ruhuma esti

kuyunun en dibine

terk edilmişin nemine

cennetin bilinmeyenine

sindi kokun, burnuma esti

yunus'um her tarafım yama

bakmadın bile his torbama

bastın geçtin ömür urbama

şimdi kokun kokuma geçti

urba: elbise

yen: elbise kolu