Ömür Yelkeni

Dionysos'un şarap dolu masasında

Raks eden kadınların mutluluğu gibi

Sahte ve acımasızdı yaşamak

Her akşam yüzünü gösterir

Gün doğunca ufuktan çekilirdi

Ve ben bir kez daha küfrederdim

Yeni gündüzlere uyanmaya

Penceremin kenarında biriken güvercinler gibi

Sevdanın sırma saçlarının arasına üşüşürdüm

Ya da ben yanlış bilirdim

Sadece üşürdüm

Kalmışsa evrende Ömer'in adaletinden eser

Ben de yaşamaya yemin ediyorum hayatı

Ama yoksa eşitlik denen illet bu dünyada

Tutankamon'un laneti üzerime olsun ki

Feragat ederim tüm dünyevi zevklerimden

Beni nasıl istiyorsanız öyle bilin

İnanmıyorum artık aşka da mutluluğa da

İster kafir ister münafık deyin

Taşlayın en sert duvarlarda

Zoruma gitmiyor alçakça yaşamanın hüküm sürdüğü dünyada

Alçak insanlar tarafından yuhalanmak

Belki de bize lazım olan tek şey

Ay ışığının altında sonsuzluğa sabahlamak

Ruhum binmiş bir küçük gemiye

Ölümün olmadığı diyara yelken açıyorum

Elflerin prensesi göz kırpıyor bana

Gözüm görmüyor hiçbir şeyi

Ne elfi ne de denizi

Uçsuz bucaksız bir boşluğa uzanan

Kara renkli yıldızlarla süslenmiş gökleri

Papatyalar baharı selamlıyor yine

Ve ben tutturmuşum bir ayrılık şarkısı dilime

Serzenişlerin hüküm sürdüğü bu gecede

Yön veriyorum yelkenime...