On Birinci Ramazan

Önden uzansam

Dede Bayır dağını kucaklayabilirim.

Arkadan uzansam uludağ eteklerini.

Öyle doğaya yakın,

tanrının unuttuğu bir yer değil.

ama ben unutulmuş bir can.

ne kapımızı çalan bir el

ne haliin keyfin nasıl diyen bir ağız

öyle yalnız,öyle kimsesiz...

Tanrıyla başbaşa kaldık,

aylardan onbir ayın sultanı ay

ne iftarda bir can yoldaşı,

ne sahurda

kaşık,çatal sesleri şakırdamıyor

çaybardağındaki ,

bir çay kaşığı şıkır şıkır .

Varlığını hissedebilsem...

Dayanabileceğim dağa dayanır gibi.

Tek başına her gün Güneş olsan ne?

Her gece yıldız olsan ne ?

İnsanoğlusun ya da insan kızı

cansamış bir cana

kendi ülkende yaban

mezarlık kenarlarında biten

böğürtlen misali

ufak tefek ve dikenli.

Nerde o eski ramazanlar şimdi,

kaşık seslerin şakırdadığı

ezan seslerinin,top atışının beklendiği

ailecek yenen iftar yemekleri...