On Sekiz Eylül İki Bin On Bir Pazar

dağınık kelimeleri toparlamak çok zor

iki büklüm umutların hayal kahvesinde

ahmaklık ve aşk zar atarken üstelik

her taşın altına elimi soksam yalnızlık çıkıyor elbet

aldırmıyorum,nede olsa umut tarlası bu

sürgünü mahpus gibi her defasında

tarih onsekiz eylül ikibinonbir pazar

bütün yüklerimi alıp gidiyor bu şehir

üstüme bıraktığı aşk hırkasıyla bütün bir yıl ömür geçir der gibi

hoşçakal'ı bırakıp yanyana beni bırakma diyorum,anlamıyor

olsun,olsun ben geleceğim nasıl olsa aşk kabanını alıpta Ankara'ya

üşümem yalnızlıktan,ulusta bir sabahçı kahvesine sığınırım

Tandoğan'daki fakültenin önünde usulca gece'ye armağan ederim

intihar sessizliğiyle aşk'ı....

hoşça''kal''...

bugün ayın yirmikisi ve perşembe

tekrar yağmur yağıyor,sen yoksun,iliklerime kadar ıslanıyorum

terkedilmiş bir evin avlusundaki elmalardan tadıyorum,

ölüm,pamuk prenses değilde;ben'i sana kavuşturur diye !

söyledim ya,bu son veda busesi !

susuyorum...

senin gözlerinin içine baktığımda sustuğum gibi...

Ankara'ya