Ona-I

Küçük bir çocuğun hüznüydü,

Yitip gitti..

Yalnızlığımdı,

Hayata ettiğim sitemdi,

Yüreğimde büyüttüğüm, bu yorgun sevda.

Ama, yitip gitti oda.

Toprağa düşen bir damla su,

Nasıl giderse,

İşte öyle gitti bu da...

Yoktun sen...

Ama hep, benimleydi sevdam.

Kırılgan ve yorgun...

Ve hep hüzünlerle büyüttüğüm,

Bu umutsuz sevdam,

Benimleydi.

Kimbilir,artık hangi gözlere dalıp gidiyorsun,

Ve hangi yüreğe akıtıyorsun,

Göz yaşlarını...

Ve kimbilir, hangi sevdalarda eritiyorsun,

Yalnızlığını...

Her yerde değil, sadece;

Yalnızken ağlayabildiği kadar, yaralıdır insan..

Peki sen, hiç ağladın mı yalnızken?

Ve hiç unutuldun mu, hala severken?

Artık yalnızlığımı, hayaline asıyorum..

Çünkü yoksun.

Gel desen, gelirdim

Biliyorsun..

Sana söylüyorum, duymuyor musun?