Önce Sevmeyi Öğrenmiştim
Önce sevmeyi öğrenmiştim çocuktum
Okumamıştım henüz Nazım'ın şiirlerini
Bir çiçeğe dokunmuştum
Kanamıştı ellerim
Emekten yana türküler duymuştum dost sesinden
Başka bir dilde
Burgaz sahilin de
Sosyalist bir akşam çöküyordu Karadeniz'e
Oysa yıkılıyordu duvarlar peş peşe
Direnenler düşüyordu toprağa
Şafaklar kan kokuyordu
Sonra
Sustum denizi soludu ciğerlerim
Dayanılmaz olunca sol yanımdaki ağrı
Kuzey yıldızıyla dertleştim
İklimler nasırlı elleriyle okşarken yüzümü
Yağmurları giyindim yeşili olmayan zamanlarda
Eskiyen isimleri sokmadım hiç ömrüme
Hiç korkmadan güvendim dostlarıma
Ve aşka inandım namuslu
Hüzünlü çiçekler büyümeden önce
Bir ses bölmüştü yalnızlığımı
Çınarlar giyinirken yeşilini
Yağmur yağıyordu Bursa'ya
Hatırlıyorum
Bir ses bölmüştü yalnızlığımı
Mudanya iskelesi esirken dalgalara
Nefesin dokunmuştu dudaklarıma
Akşam oluyordu
Önce sevmeyi öğrenmiştim çocuktum
Okumamıştım henüz Nazım'ın şiirlerini
Güneşe dokunmuştum
Yanmıştı ellerim