Öncekinden Bir Sonra

Belli ki gece olmuş çoktan

Ben hala güneşi beklerken

Güneş batmış çoktan

Ay bile kandırır olmuş beni

Alıştım özlemeye

Alıştım unutulmaya

Kandırılmaya da alışmışımdır ki

Nerden baksan bir ömür aldanmışım.

Sebepsiz yere sevmişim her defa

Unutmuşum aynı sebepsizlikle

İnanmışım yokluğa aynen

Aynı şekilde kandırmışım kendimi yokluğunla

Kendi ellerimle bağlamışım gözlerimi

Belki de üç asır boyunca

Derken açmışım gözlerimi

Başak rengi bir rüyaya

Şimdi inliyor, sızlıyor, ağlıyor geçmişim

Nerden baksan bir ömür aldanmışım ya

Aynı başak renkli rüya sarıyor bedenimi

Uzatıyor boylu boyunca masmavi çöllere

Hayal gibi yani

Elleri var tutamıyorum.

Gözleri var bakamıyorum.

Şöyle böyle derken sabah olmuş.

Bitmeyen çığlıklarla birlikte

Uyandık yine aynı sabaha, kandırılmışlığım ve ben

Ben güneşi beklerken rüyalara dalmışım.

Unutulduğumu anlatırken

Umursandığımı sanmışım.

Başı var sonu var

Bu şiir, hayatın kendisi gibi

Gecesi var gündüzü var

Aynı şiir, hayatın kendisi gibi

Bir rüya gibi bazen

Bazen acımasızca gerçek

Bazı vakit anne eli gibi şefkatli

Baba tokadı gibi ağır bazen