Onu Yazan Kalemin Yazarken Kalbi Kanar

Zaman denen tarlaya düştüğünde darısı

Filizlenir acılar mevsim azaba döner

Papatyanın üstünde solar akı sarısı

Özgürlüğün simgesi kendi od'unda yanar

Karınca su taşırken, o titreyen diziyle

Tarih tekerrür eder, İbrahim'in gözüyle

Yusuf kuyuya düşer, Züleyha'nın sözüyle

Ruhta kuraklık başlar, rahmet yağmuru diner

Dizlerinin dibinde esir eder vuslatı

Yıldızları söndürür onun zulmü kasveti

Sebebi fasıl olur kaybettirir hasleti

Güneşin yüreğinde bitimsiz akkor söner

Adı 'hasret' olsa da sureti çekendedir

Bülbülün lal dilinde gülde ki dikendedir

Aslı'dan ayrı düşüp kendini yakandadır

Onun düştüğü yürek makbere canlı iner

Öldürmez belki amma kötüsüdür zehirin

Kaybına sebep olur en belirgin zahirin

Şairin çığlığıdır, her yerinde şiirin

Satır satır üst üste binlerce hüzün biner