Onurumdan Öp Beni

gözüm bir şeyi görmez

paramparçalığını

yanışını siluetinin

akşama doğrularımın sorularında hep sen varsın

kaldırım taşlarını yıkayan beklenmedik ev telaşım

yağmur suyu biriktirdim şimdisizliğimize şirinsi

içebilirsin gözlerimin şehrini

içebilirsin

bakarsın çıkagelir serçesiz bir pencere anı

mahşerliğimize

içebilirsin gözlerimin son bakışını

ömrüne adanmış son emaneti

içtikçe azalırsın kendinle

kalırsın belki benden sonraki

geleceğinde göğü sevme tutkumun

sevinçli kederlerim kırlangıcına çarpık

aydınlığıma sapladın kimi zamanlarını

hiçbir şey mavi değil artık

üstü örtük üşüyorum kalın çizgilerle titrek

peyzajım ağır geçmiş zamanlı

hiçbir çile seferine çıkamıyor yüreğim

yalnızca sendeyim

kaldım çocuk hislerine serin saçlarının

yüreğime acımı bastım, sularım üzerime yürüdü

cephede unutulmuş bir mavzer kadar dargın

sustum

ama sen susma ve kelimelerinle kurşunla

göğe bakışlarımı

yaşadığımı anlamalıyım hiçbir yere bakmamalıyım

keskin bir pekmez gibi içmeliyim kendi kanımı

öldürebileceğim bir kendim var

yalnızca sendeyim

hiçbir şeyde değilsin bunu anladım yıllarcalı

bak

zulüm görmüş bir halk kadar onurluyum

gel yalvarırım onurumdan öp beni