Oportünist Paradoksu

I.

- bir yanım tetikte

herşeyi unutuncaya kadar

içmeye -

gözalabildiğine uzanan

bozkırın ortasında

yazın eteklerinde

yağmursuz bir sonbahar

dalgın bakışlarla bakıyorum uzaklara

ama bu değil yalnızlığım

başka birşey bundan

sığamamak gibi örneğin

içinde sıkışıp kaldığım bir yere

en çok kalabalıkta duyulan

yalnız benim bu ıssızlık

eline yapışır elim dokunsan

sanki soğuk demirlere değiyor her yerim

üşüyorum

'ört üstüme sevdayı'

'yar kokan yastığımı' ver

içinde yıldız olan düşlerime gel

gözlerine düşüyorum

sığmıyorum günlere

gecelerinden taşıyorum

ve

bütün gökte

yıldız yıldız dolanıyor

aşk

II.

- bir yanım

inadına aydınlık

geceye -

bunlar

ne güzel

gözlerinli düşler böyle

kimbilir yakında görüşürüz de belki

ama alışamadım ben ellerime

bakıyorum var gibi

ama yok gibi de

dokunduğumu hissetmeye

yine de

bir yağmur şarhoşluğu içimde

ve senin ağzından bir türkü kulaklarımda

kendimi yayıyorum yankılarına

saçların karışıyor düşlerime

yüreğim çarpıyor hızlıca

karanlığı sarsıyoruz seninle

ışıyorsun

gecede

III.

- bir yanım

saatlere bağlamış yorgunluğunu

içimde yangın -

çok yorgunum

birazdan uyurum

geldim sayılmaz daha

bulamadım sesini duyduğum denizi

işaretler koyuyorum

seni bulduğum yerlere

kaybolursam bul diye

sen kokuyor gece

yatağıma serpilmiş hanımeller gibi

sevdayı ört üstüme

ayın gergin tenine dokunuyorum

uykunun bütün öpüşleriyle

uyanınca,

olmazsa,

bir gün belki

aynı bardaktan içeriz sevinci

IV.

bir yanım tetikte

herşeyi unutuncaya kadar

içmeye

bir yanım

inadına aydınlık

geceye

bir yanım

saatlere bağlamış yorgunluğunu

içimde yangın

bir yanım

dışında zamanın