Öpüyorum Davam Seni

Gökyüzüne her baktığında anımsanan gerçeğin mavi soluğunda tutulur gözlerin, biliyorum Boşluğun acımasız derinliğine daldıkça ruhun kayıplara gömülür, görüyorum Eylül'ün dökülen saçlarından öpüyorum

davam seni

Kırık aynalarından sızan kan, parmaklarına ulaşıyor Kendine söz vermenin riyakârlığı karşında duruyor öylece

Başaramadığından değil bütün bunlar, başaramamayı öğrenemediğinden Gerçeğiyle hiçbir zaman uzlaşmayacak olan beklentilerinden öpüyorum

davam seni.

Özlemek kavuşmanın gizli öznesidir.

Kimi zaman hiç öznesiz acılara sığınmak gerekse bile bir gün kavuşacak olmanın düşsel halidir, umut.

Umudun kızıllığından öpüyorum

davam seni

Beyaz mıdır, ölümlere kucak açan yoksa gücenen açlığında ölüm müdür yokluğa sofra kuran? Direnen, baş kaldıran ve yaşayan yüzlerin hürmetine öpüyorum

davam seni

Buğdayın sırrı karnındadır.Ekmeğin sırrı ise taş altında , ateş içinde..

Ezildin ve yandın. Elden ele yoğruldun, avuçlarında nasır sakladın Emeğinden öpüyorum

davam seni

Ne badireler atlattık biz seninle, bunu da atlatırız. Sularından koşarız boşluklarına tekrar ve tekrar tükürürüz yokuş diplerinden yükseklere

Dağları dağ yapan ovalardır en nihayetinde

Toprak alçaldıkça deniz yükselir

Azminden öpüyorum

davam seni...

Not: Bu şiir yorgunluğun düz yazısında aynı babam gibi uyumaktadır.