Örselenmiş Hayatlara

Örselenerek geçtim bir çocukluk çağından

Özgüveni yitik bir birey olmanın telaşındayım

Hiçbir kelimeye anlam yüklemeden

Anlamsızca bakıyorum tabiata

Sanırım yıkılması gereken çok duvar varda

Bilmiyorum acaba kimdedir hata

Kainat değil beni ötekileştiren

Konuştuğum dil

Okuduğum kitap

Beni doğuran ana hele hiç değil

Bin yıldır önyargı duvarının muhalif tarafındayım

 Artan eksilen ne varsa

Hepsinden bir parçayım

Bir türlü bir toplama denk gelmeyen

Halbuki kuşları da seviyorum çiçekleri de

Doğaya karşı gamsız ve kadersiz değilim

Ama bir şeyler hep önümde set gibi duruyor

Bürokrasi ve ideoloji karmaşasında.

Bazen düşünmekte yetmiyor

Konuşmanın yersiz olduğu kadar

Herhangi bir sıfatın şemsiyesi altında

Islanmadan yaşamak istiyorum

Tebessüm ettiğim bütün çocuklardan özür dilerim

Çünkü bir gülümsemeyle

Farkındayım size de yetmiyorum.