Oruç

Bakma, iki çarpık dizeyle bağladığımı

Dünyanın kravatını.

Biraz evvel doğmuşum annemden

Ve annem;

kendi kendini icat eden bir dize başıdır

Mürekkebi ölümcül bir namus lekesi gibi

80 şiiri kaldırımlarından seken...

Annem gibi

Ben de hiç sevmedim Hollywood kahramanlarını

Ben de tükürdüm süt tozunu

ve yuhaladım

Yalnız beşe kadar sayabilirken;

Altıncı filoyu.

Ve makine seslerinden, sesimi unutunca

Sessiz çağlar boyunca da sustum.

bilmeden, bütün suskunlukların

kötüye yorulduğunu.

iyiydi benim annem

Ve bütün iyiler;

Sırf;

-kötüye yorulmasın diye-

Kısıp midesindeki zilleri

Konuşarak açar

Orucu...