Otobiyografi

Babam gassaldı,

ağır kokardı.

Su kokusu,

ten kokusu,

teneşir kokusu.

Gözlerinde alışkın ölüm korkusu.

"Yağmur" derdi,

"İşte o benim.

Kâh yağar hayatı,

kâh ölümü temizlerim."

Uyumazdı geceleri,

zamanı günlere bölmezdi.

Her sabah işe,

o ağır elbiseyle giderdi.

Ardında fısıltılar,

kadim çığlıklar,

ağdalı ağıtlar,

gölgeler...

Şimdi kapımdalar

Güzel kadındı annem.

Ağrıtır gözleri,

saçlarına rüzgar gizlerdi.

İçinde gülüşüm hapis

eline o resmi aldığında,

kendi gülüşünü azat ederdi.

Anlatırdı geceleri,

ağır kokulu bir babanın

ellerinin ten telaşıymışım.

"Yaşamak hayat kırıklığı" derdi

Oradan sızmışım.