Ovalleşen Dünya ve Atıklar Üzerine Usturlaplı Bir Şiir

Kış benimle konuştu

Soğuk vurdu yüzüme

Bahar geldi diye bir leylek

Konuverdi

buz tabakasının üstüne

Çocuklar yakıldı cayır cayır

Dünya buz kesildi

Küresel filan ısınmıyoruz

Büyümemişlerin oval masasında

Çürümüşlüğü izliyoruz servis niyetine

Düşüncemde ölçümler yapıyorum

Elimde eski bir usturlapla

Güneş’i izliyorum önce

Sonra tan yıldızını

Ufkunda kayboluyorum sonsuzluğun

Her şeyi hissetmek acıtıyor

Makas elimde geziyorum

Her kayıpta biraz daha kısaltıyorum saçlarımı

Dünya’nın ömrünü buduyorum her şiirde

Daha da gürleşsin istiyorum

Sonra rutinlerime dönüyorum

Çay koyuyorum ocağa

Kibriti çakarken minik bir kıvılcım umuyorum barıştan

Sonra o kıvılcımla yürüyor

Yürüyorum

Köstebeklerin kabarttığı toprakla seviniyorum

Bir gün yeniden altı üstüne geçecek Dünya’nın

Üstü altına

Çöpleri atanlarla çöp arasında

Atıksal bir bağlantı kuruyorum

Nasıl seviniyorum

karla gelen ölüme

baharla gelen şenliğe

07.03.2026

ŞuLeCan