Öy-kül-eme

Hayatın yansımalarından düşmedin şiirlerime

Zaman çarkının dişlerinde düş yanılmasıydın

Eskiden kalan yarım bir öykünün iz düşümlerinde

Düştün artık düşlerimin yıldızlarından derin boşluklara

Telmihiydin belkide aşk denilen öykünün

Leyla rolünü bir süre sen oynadın

Aşkçası pek de iyi sayılmazdın

Ve Mecnun çölde yeni bir aşka uyandı

Şimdi öncesi olmayan bir sonun garip öyküsüsün artık

Tozlu raflarda umarsız okuyucular bekleyecesin

Sevgi güneşi çekilince üzerinden karanlıklara dalacaksın

Umutların tutuşacak kendi cehenneminden hep yanacaksın...