Öyle Bir Konuşmadım ki

Öyle bir konuşmadım ki

Dilimde kesik yara

Bir ayna ve

Odalar

Hatta

Öyle bir dokunmadım ki

Mor akşamlarımıza dalgasını vuran gül dalı

Bir şiirle benzerimi üşümesin

Uyanmaz dediğimiz boşlukları soluyan şehrin başına dikilen ışıklar elini tuttuğunda bulutun

Güneşle aramıza bir şey değdi

Kabında zonklayan çiçek/

Çiçeğe durduğunda ağaç

Çiseliğinde söz suskunu kanat eğildikçe çatılara

Bir damla umut avuçlarda

Yürüyoruz

Göğsümüzde yolculuğu çığlıkların

Uğuldayarak büyüyen çocuk sesi ve

kokusu kökünde toprağın

Açılmış kuyulardan bakıyorum

Yok ağlamayacak uykular bir şehrin kulesinde

Ki,

Ruhun teriyle ezberlediğimiz gülümsemeler

Sokaklardan geçen rüzgar

Artık bütün örtüler beyaz

Ölüme daha çok var

...