Öyle Yarım Kaldık Öyle Yaralı

Gözlerimizde bir sonbahar buğusu

Eksik sözlerimiz ,cümleler yorgun

Rüzgârda savrulan bir yaprak gibi

Hüzün gecenin koynunda

Bir ses ararız eski şarkılardan

Ama nafile.. yankısı bile suskun

Zaman avuçlarımızdan akıp gitti

Bir dokunuş, bir hayal kaldı geride

Belki bir gün bahar döner geriye

Belki tamamlanır eksik hikâye

Ne ellerimiz kavuştu, ne de sözlerimiz

İçimize kazındı suskun acılar

Öyle yarım kaldık, öyle yaralı

Zamanın unuttuğu eski bir şiir gibi

Bir dizeyi sen fısıldadın rüzgâra

Birini ben sakladım içimde gizli

Bir yanımız bahara sevdalıydı

Diğer yanımız kışa tutsak

Aynalarda yine bize döndü heceler

Ne tamamen gittik , ne de kalabildik

Kuytularda dinmez fırtına

Ne geceye sığdık, ne de gündüze

Gözlerimizde eksik tamamlanmayan

Bir hikâyenin en hüzünlü cümlesi

Bir yanım seni hatırlamak istedi

Diğer yanım unutmayı diledi

Ne sen dönebildin, ne ben gidebildim

Ne bir vedaydı bu, ne de kavuşma

Zaman içimizde donup kaldı

Bir eski fotoğraf karesi gibi

Kelimesiz, sessiz, tarifsiz bir eksiklik

Sonsuz bir şiirin son dizesi gibi

Öyle yarım kaldık, öyle yaralı

Ne tamamlayabildik, ne de silebildik

Ne dünün gölgesi düştü üzerimize

Ne de yarının ışığı dokundu tenimize

Zaman bizi ortasında unuttu

Bir mevsim gibi geçtik birbirimizden

Sonbahardık belki de hep

Ne tam solduk, ne de açabildik

Bir rüzgârda savrulup gittik

Ne yeniden doğduk

Ne de tamamen öldük

sevay