Öyle Yoktun

sen susardın, tüm ışıkları kesilirdi şehrin bileğinden

kana bulanırdı söylenecek tüm sözler, karanlığın ortasında

şarap kırmızısında cinnetler geçirirdim

fikrim biraz loş kalırdı yokluğuna

alışmak denilince..

senden bir ses olmak isterdim

sensizliği ispatlamak adına

yoksa kimse inanmıyordu yokluğuna.

küfür gibi dolamıştım dilime seninle yaşadıklarımızı

anlatmaya kalkıştığımda susturulmazdım da üstelik

öyle heyecanlı anıyordum ismini, kimse kıyamıyordu sus demeye

ben anlatıyordum, onlar dinliyor muydu farkında bile değildim

senden bahsedilince kendimi kaybediyormuşum öyle söylerdi dostlarım.

sonra sensizlik çöktü şehrin üstüne

kırmızı bir fırtına sardı dört bir yanı

o gitti dedim, gidişinin habercisi tüm bu olaylar

kimse beni dinlemedi bu sefer, sus bile dediler..

inatla gitti diyordum, onlar hayretler içinde seyrediyorlardı gökyüzünü

bakın gidiyor şehrin mavisi, artık kırmızı ıslanacağız

karanlık çökecek her gece evimizin penceresine

dediğime geldiklerinde çok geç kalmışlardı

sen çoktan gitmiştin buralardan,

gelmeyeceğine dair izlerinide bırakmıştın ardında..

yanılanın aksine yananın bana bıraktığı mirastı aşk.

söyleyemediğim her söz, boğazımda bir kesik daha bıraktı geriye.

nefes alsan, acırdım

öyle yoktun.

artık anladılar...